— Εργάζεται για σένα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, για να μπορείς να χαίρεσαι το πολύτιμο δώρο της ζωής. Για να ονειρεύεσαι, να θέτεις στόχους και να δρας. Για να κάνεις ασφαλή προκοπή, να ζεις πολλές ουσιαστικές στιγμές ευτυχίας, να αναπτύσσεσαι και να εξελίσσεσαι.

— Μπράβο, Μαρία! Πολύ καλή η εργασία σου. Μας οδήγησες στα εσωτερικά μας μονοπάτια, για να εκτιμήσουμε ορισμένα ακριβά αγαθά που έχουμε στη ζωή μας, τα οποία δεν μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι, της είπε με σύνεση η καλοσυνάτη εκπαιδευτικός. Ποιοι άλλοι γράψατε με ύφος λογοτεχνικό για τη βλάβη που προκαλεί η αλόγιστη χρήση ουσιών στον οργανισμό μας;

— Εγώ, κυρία.

— Σε ακούμε λοιπόν, Πίτερ.

— Εργαζόμαστε ακατάπαυστα και αφιλοκερδώς για σένα, χωρίς να κάνουμε διάλειμμα ούτε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Ως πιστοί και αφοσιωμένοι φίλοι σου που είμαστε, σε διατηρούμε στη ζωή εκτελώντας μέσα στον οργανισμό σου δύο σημαντικές λειτουργίες:

— Μπράβο, Πίτερ! είπε η καθηγήτρια, κι ένα ευγενικό χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό της. Ποιος άλλος θα μας διαβάσει την εργασία του;

— Εγώ, κυρία! Έγραψα για την αρνητική επίδραση που έχει η αλόγιστη χρήση ουσιών στο νευρικό μας σύστημα.

— Σε ακούμε λοιπόν, Αλέξη.

— Μαρία, σήμερα η κυρία διευθύντρια μας μίλησε για ένα παιχνίδι που έπαιζε όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, τα πεντόβολα. Θες να σου πω γιατί του έδωσαν αυτό το όνομα; Γιατί παίζεται με πέντε βόλους! Χα, χα! Πέντε είναι και τα δάχτυλα που έχουμε στο κάθε μας χέρι. Έχουμε πέντε στο δεξί και πέντε στο αριστερό, και όλα μαζί μας κάνουν είκοσι.

— Όχι! Η δασκάλα μας, η κυρία Λευκή, μας είπε πως τα δάχτυλά μας είναι δέκα.

— Αφού η κυρία διευθύντρια μας είπε πως είναι είκοσι.

— Όχι! Δεν είναι είκοσι. Είναι δέκα!

— Ποια από τις δύο λέτε ν’ ακούσουμε;

— Δεν ξέρω.

— Μήτε εγώ.

— Πόπο! Ούτε εγώ ξέρω.

— Εγώ λέω ν’ ακούσουμε την κυρία Λευκή, που έχει γλυκά μάτια και όμορφα μακριά μαλλιά.

— Εγώ λέω ν’ ακούσουμε την κυρία διευθύντρια, που όλο μας λέει αστεία και δεν μας χαλάει κανένα χατίρι.

— Δεν ξέρω.

— Ούτε εγώ.

— Πόπο! Μήτε εγώ ξέρω.

— Ποια από τις δύο λέτε ν’ ακούσουμε;

— Ν’ ακούσετε και τις δύο, τους είπε ξαφνικά η Μαρία χαμογελώντας, και κούνησε το κεφάλι της πάνω κάτω με σιγουριά.

— Ααα! Έχουμε δέκα δάχτυλα στα χέρια μας!

— Ααα! Έχουμε και δέκα δάχτυλα στα πόδια μας!

— Και όλα μαζί μας κάνουν είκοσι δάχτυλα!

— Και η κυρία διευθύντρια, που όλο μας λέει αστεία και δεν μας χαλάει κανένα χατίρι, μας απάντησε σωστά! Γιούπι, γιούπι!

— Και η κυρία Λευκή, που έχει γλυκά μάτια και όμορφα μακριά μαλλιά, μας απάντησε κι αυτή σωστά! Γιούπι, γιούπι!

— Τι καλά!

— Γιούπι!

— Μαρία, η δασκάλα μας, η κυρία Αργυρώ, μας μίλησε για τα παιχνίδια που έπαιζαν στα παλιά χρόνια, τις ημέρες της Λαμπρής. Μας είπε και για το αγαπημένο της παιχνίδι, τον «ζίζιρο». Χα, χα! Γελάσαμε πολύ όταν μας το περιέγραψε.

— Και ο δάσκαλός μας, ο κύριος Νεόφυτος, μας είπε πως το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν το «λιγκρίν». Μαρία, ξέρεις γιατί του έδωσαν αυτό το όνομα; Επειδή οι παίχτες χρησιμοποιούσαν ένα μεγάλο ξύλο, τη «λίγκρα», και με αυτό χτυπούσαν ένα μικρότερο ξύλο, που λεγόταν «λιγκρίν».

— Χα, χα! Και ο κύριος Νικόλας μάς μίλησε για την «καττόμουγια». Μαρία, την επόμενη φορά που θα έρθεις, θέλεις να παίξεις μαζί μας καττόμουγια; Πες ναι, σε παρακαλώ! Είναι πολύ διασκεδαστικό αυτό το παιχνίδι! Θα πρέπει όμως να φέρεις μαζί σου ένα μεγάλο μαντίλι.

— Ναι! Θα δέσουμε με αυτό τα μάτια σου, κι εσύ θα προσπαθήσεις να μας πιάσεις! Χα, χα! Εγώ θα σου ξεφύγω, Μαρία.

— Χα, χα! Κι εγώ!

— Θα σου ξεφύγω κι εγώ!

— Κι εγώ! Γιούπι, γιούπι! Δεν θα καταφέρεις να με πιάσεις!

— Χα, χα! Θα σας πιάσει όλους εκτός από μένα! Δεν θα καταφέρεις να με πιάσεις, Μαρία, γιατί εγώ είμαι ο πιο έξυπνος απ’ όλους και θα κρυφτώ πίσω σου. Χα, χα!

— Μα… αφού μόλις τώρα της φανέρωσες την κρυψώνα σου! Της είπες πως θα κρυφτείς πίσω της, επομένως θα σε βρει, Γιωργάκη.

— Σωστά! Η Μαρία δεν θα βρει μόνο εμάς. Της φανέρωσες πού θα κρυφτείς, γι’ αυτό και θα βρει κι εσένα, Γιωργάκη.

— Τότε, θα βρω άλλη κρυψώνα. Τη βρήκα! Χα, χα! Η Μαρία θα σας βρει και θα σας πιάσει όλους, εκτός από μένα, γιατί εγώ είμαι εξυπνότερος και θα κρυφτώ πίσω από τη μεγάλη ελιά.

— Μα… αφού μόλις τώρα δα της φανέρωσες και τη δεύτερη κρυψώνα σου, Γιωργάκη. Της είπες πως θα κρυφτείς πίσω από τη μεγάλη ελιά, άρα η Μαρία θα σε βρει κι εσένα.

— Τότε, θα βρω άλλη κρυψώνα. Τη βρήκα! Χα, χα! Η Μαρία θα σας βρει και θα σας πιάσει όλους εκτός από μένα, γιατί είμαι εξυπνότερος και θα κρυφτώ πίσω από το πιθαράκι, δίπλα στις κόκκινες τριανταφυλλιές. Χα, χα!

— Μόλις βρήκα ποιον απ’ όλους μας θα βρει και θα πιάσει πρώτα η Μαρία όταν παίξουμε την καττόμουγια.

— Ποιον θα βρει πρώτο;

— Ποιον θα βρει;

— Πόπο! Ποιος να ’ναι άραγε;

— Ο Γιωργάκης θα ’ναι! Θα πιάσει πρώτα εσένα, Γιωργάκη, γιατί μας κοροϊδεύεις συνεχώς και καυχιέσαι πως είσαι εξυπνότερος από μας, αλλά όλο φανερώνεις τις κρυψώνες σου. Δεν ακούς την κυρία διευθύντρια που μας λέει συχνά πως τα καλά παιδιά δεν κοροϊδεύουν άλλα παιδιά ούτε τα κάνουν να αισθάνονται κατώτερά τους.

— Σωστά! Τα καλά παιδιά δεν κοροϊδεύουν τ’ άλλα παιδιά, ούτε τα κάνουν να αισθάνονται κατώτερά τους.

— Η κυρία διευθύντρια λέει πως, όταν κοροϊδεύουμε άλλα παιδάκια και τα κάνουμε να αισθάνονται κατώτερά μας, τότε τα στεναχωρούμε, Γιωργάκη.

— Και τι χρώμα θέλουμε να είναι το μαντίλι που θα φέρει η Μαρία την επόμενη βδομάδα για να παίξουμε καττόμουγια;

— Εγώ θέλω να είναι πράσινο, σαν τα δέντρα.

— Εγώ θέλω να είναι κίτρινο, σαν τον ήλιο.

— Εγώ θέλω να είναι γαλάζιο, σαν τη θάλασσα.

— Να είναι κόκκινο, σαν την υπέροχη μπλούζα που φοράει σήμερα η δασκάλα μας, η κυρία Αργυρώ.

— Να είναι γκρίζο, σαν τα σύννεφα που μόλις φάνηκαν στον ουρανό και θα φέρουν βροχή, για να πιει η γη και να ξεδιψάσει.

— Να είναι πορτοκαλί, σαν τη στολή που φοράει ο κύριος Άνθιμος, ο κηπουρός, όταν περιποιείται τα δέντρα και τα λουλούδια της αυλής για ν’ ανθίσουν και να κάνουν καλούς και νόστιμους καρπούς.

— Εγώ θέλω να είναι λευκό το μαντίλι, σαν το περιστέρι της ειρήνης.

— Εντάξει. Να είναι λευκό, σαν το περιστέρι της ειρήνης.

— Συμφωνώ κι εγώ. Να είναι λευκό. Την αγαπάω πολύ την ειρήνη.

— Εντάξει. Κι εγώ θέλω να είναι λευκό το μαντίλι. Κι εγώ την αγαπάω πολύ την ειρήνη. Και τα περιστέρια είναι όμορφα και χαριτωμένα.

— Εντάξει. Να είναι λευκό το χρώμα του μαντιλιού.

— Γιούπι, γιούπι! Συμφωνήσαμε!

— Τι καλά! Το περιστέρι της ειρήνης μας βοήθησε να βρούμε τη λύση.

— Ναι! Το περιστέρι της ειρήνης μας βοήθησε!

— Μαρία, τελικά συμφωνήσαμε πως το χρώμα του μαντιλιού που θα φέρεις την επόμενη φορά για να παίξουμε μαζί την καττόμουγια θέλουμε να είναι λευκό, σαν το περιστέρι της ειρήνης.

— Εντάξει, παιδιά. Το μαντίλι που θα φέρω θα είναι λευκού χρώματος.

— Πριν από μισή περίπου ώρα φτιάξαμε παραδοσιακούς λουκουμάδες μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά της Παιδικής Στέγης. Έλα να σε κεράσουμε κι εσένα, καρδούλα μου.

— Ω! Είναι πολύ αφράτος κι έχει εξαιρετική γεύση! είπε όταν έβαλε μια μπουκιά στο στόμα της.

— Σε προσκαλώ να έρθεις μια μέρα στο χωριό μου, κορίτσι μου, για να δεις και να θαυμάσεις από κοντά τα γραφικά σπίτια του, τα όμορφα σοκάκια, την αρχαία εκκλησία, τους νερόμυλους και τα δύο μουσεία του. Στο ένα από αυτά θα μάθεις πώς φτιάχνουν το κρασί, το ψωμί και το λάδι με τον παραδοσιακό τρόπο, όπως φτιάξαμε κι εμείς σήμερα αυτούς τους λουκουμάδες.

— Ελπίζω, καρδούλα μου, πως κάποια μέρα θα μπορώ κι εγώ να σε προσκαλέσω για να δεις από κοντά το μέρος όπου γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά και τα νεανικά μου χρόνια. Να θαυμάσεις τις βαθιές κοιλάδες του, τα δεκάδες μικρά ρυάκια, τις αρχαίες εκκλησιές και το μεγαλόπρεπο κάστρο του. Ν’ ακούσεις μύθους, ιστορίες και θρύλους που συνύφαναν τη μακραίωνη ιστορία του και να ευφρανθεί η ψυχή σου. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στην καταπράσινη πλαγιά ενός ψηλού βουνού και περιτριγυρίζεται από ένα μεγάλο δάσος. Κοιτώντας σε σήμερα, παιδί μου, μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό το όνομα του χωριού μου, που σχετίζεται με τη φυσική ομορφιά. Μια εκδοχή λέει πως σημαίνει «γοητευτική και δασώδης τοποθεσία».

— Είμαι σίγουρη, κυρία Αμαλία, πως όποιο κι αν είναι το εμπόδιο που δεν σου επιτρέπει να με προσκαλέσεις στο χωριό σου, κάποια μέρα θα ξεπεραστεί, και τότε θα έρθω για να δω από κοντά και να θαυμάσω τις χάρες και τις ομορφιές του.

— Σ’ ευχαριστώ για την ελπίδα που μου χάρισες, παιδί μου. Την έχω μεγάλη ανάγκη. Θρέφει τη μνήμη μου και κρατάει ζωντανές τις όμορφες και ακριβές αναμνήσεις που έχω από το χωριό μου, της είπε σιγανά και ύστερα απομάκρυνε τα χέρια της και την ελευθέρωσε.

— Άκουσα μια μέρα τη μητέρα μου να λέει πως τ’ όνομα του χωριού απ’ όπου κατάγεται πιθανόν να προήλθε από ένα όμορφο φυτό που λέγεται «γαλινιά».

— Εγώ άκουσα τη μητέρα μου να λέει πως το παραθαλάσσιο χωριό απ’ όπου κατάγεται πήρε τ’ όνομά του από τα καράβια που προσάραζαν εκεί από τα πολύ παλιά χρόνια.

— Εγώ άκουσα τον πατέρα μου να λέει πως το χωριό απ’ όπου κατάγεται πιθανόν να πήρε τ’ όνομά του από τον «γιαλό», δηλαδή τη θάλασσα.

— Εγώ άκουσα τον πατέρα μου να λέει πως το χωριό απ’ όπου κατάγεται πιθανόν να πήρε τ’ όνομά του από ένα ξεχωριστό φυτό που λέγεται «μυρτιά».

— Εγώ άκουσα τη μητέρα μου να λέει πως το χωριό απ’ όπου κατάγεται πιθανόν να πήρε τ’ όνομά του από ένα φυτό, την «άκανθο».

Κα Κρινιώ: Ω! Καλώς τη! Πώς είσαι, κορίτσι μου; Πάνε τρεις εβδομάδες που δεν σ’ έχουμε δει.

Μαρία: Είμαι καλά, κυρία Κρινιώ. Εσύ πώς είσαι; Εκείνο το πρόβλημα υγείας που είχες ξεπεράστηκε τελικά;

Κα Κρινιώ: Το παλεύω ακόμη, μα μέρα με τη μέρα γίνομαι καλύτερα. Βλέπω πάντα μ’ αισιοδοξία προς το μέλλον. Σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, παιδί μου.

Μαργαρίτα: Καλωσήρθες, μικρή μου φιλενάδα. Για να σε δω. Πόπο! Ψήλωσες κι ομόρφυνες!

Μαρία: Κι εσύ δεν πας πίσω, Μαργαρίτα. Απ’ ό,τι βλέπω, άλλαξες και τα μαλλιά σου. Σου πάνε πολύ!

Κα Κρινιώ: Οι καλές αλλαγές μας φέρνουν αισιοδοξία και ελπίδα, κορίτσια μου. Εγώ το Σαββατοκύριακο που πέρασε έκανα ένα σωρό αλλαγές μέσα στο σπίτι μου. Έκανε το ίδιο και ο σύζυγός μου στην αυλή μας. Η αλήθεια είναι πως ξανανιώσαμε και οι δυο μας! Είναι ωραίο να ξανανιώνεις. Αισθάνεσαι λες και η ζωή σού χαμογελάει πλατιά.

Μαργαρίτα: Εγώ το Σαββατοκύριακο που πέρασε πήρα μπογιά και βούρτσα κι έβαψα τον φράχτη του σπιτιού μου με καινούριο χρώμα. Το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο! Πήρα πολλή χαρά!

Κα Κρινιώ: Είναι καλή η κουβέντα που αρχίσαμε, Μαργαρίτα, μα θα τη συνεχίσουμε μια άλλη φορά. Τώρα πρέπει να εξυπηρετήσουμε τη νεαρή μας πελάτισσα. Μαρία, τι σκοπεύεις να φτιάξεις; Θα σε βοηθήσουμε εμείς να βρεις τα υλικά που χρειάζεσαι, παιδί μου.

Μαργαρίτα: Για πες λοιπόν, μικρή μου φιλενάδα. Αυτή τη φορά, ποια από τις δύο σε ενέπνευσε να δημιουργήσεις; Η αγάπη σου για την ειρήνη ή μήπως η αγάπη σου για τα παιδιά;

Μαρία: Η ειρήνη… τα παιδιά… Και τα δύο!

Μαργαρίτα: Χα, χα! Το ήξερα πως θα μου έδινες αυτή την απάντηση. Η σταθερή απάντηση της μικρής μου φιλενάδας: “Η ειρήνη… τα παιδιά… Και τα δύο!”. Αχ, βρε κορίτσι μου! Μπας και βιάστηκες να λαχταρήσεις τα υψηλά ιδανικά και τα μεγάλα φρονήματα; Δεν είσαι ούτε καν δεκατεσσάρων χρονών! Σε αυτή την ηλικία θα έπρεπε να ενδιαφέρεσαι για την ψυχαγωγία σου, τη διασκέδασή σου, την καλοπέρασή σου, τα…

Κα Κρινιώ: Το σωστό είναι να έχει ώρα και για τα δύο, Μαργαρίτα. Ώρα για την ξεγνοιασιά και ώρα για τα υψηλά ιδανικά και τα μεγάλα φρονήματα. Όσο για την αγάπη μας για την ειρήνη και για τα παιδιά, πρέπει όλες μας να την καλλιεργούμε από νωρίς. Ένα ακριβό μυστικό κρύβεται πίσω από αυτά τα λόγια που μόλις σας είπα, το οποίο αποτελεί και ένα από τα πολυτιμότερα κληροδοτήματα των καλών προγόνων μας, μα θα σας το φανερώσω μια άλλη φορά.

Μαργαρίτα: Πόπο! Ανυπομονώ να μάθω αυτό το μυστικό, κυρία Κρινιώ. Μέχρι τότε, θα προσπαθήσω κι εγώ ν’ αγαπήσω περισσότερο την ειρήνη και τα παιδιά.

— Γεια σου, γατούλα μου, της είπε και τη χάιδεψε. Σήμερα έχω πολλά να κάνω. Πρέπει ν’ απλώσω την μπουγάδα, να πλύνω τα πιάτα, να τακτοποιήσω το σπίτι, να βγάλω έξω τα σκουπίδια, και μετά έχω πολύυυ διάβασμα. Αύριο πάλι έχουμε διαγώνισμα. Πρέπει να τα πάω καλά. Ω! Ευτυχώς που θυμήθηκα! Πρέπει να ξεπαγώσω τον κιμά προτού επιστρέψει η μαμά, διαφορετικά δεν θα μπορεί να μαγειρέψει τον μουσακά. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έφτιαξε αυτό το υπέροχο φαγητό. Ας μην κάνω λοιπόν εγώ καμιά χαλάστρα. «Εγκαταλείπεις συνήθειες ακριβές και πολύτιμες, και τις αντικαθιστάς με άλλες που έχουν μικρότερη αξία», άκουσα πάλι χθες τη γιαγιά να λέει στη μαμά μου με έντονο ύφος. Και φυσικά, η απάντηση που της έδωσε η μαμά ήταν αυτή που της δίνει κάθε φορά: «Μη με ζαλίζεις κι εσύ, βρε μαμά, με τις πεπαλαιωμένες απόψεις και τις ιδέες σου. Πότε επιτέλους θ’ αποδεχτείς πως έχουν αλλάξει πια οι καιροί; Άντε να προσαρμοστείς κι εσύ στις σύγχρονες συνθήκες ζωής, ν’ αφήσεις κι εμένα στην ησυχία μου».

— Ναι; Εμπρός! της αποκρίθηκε κάποιος ψιθυριστά.

— Ποιος μιλάει; ρώτησε διστακτικά και σούφρωσε παραξενεμένη τα φρύδια της.

— Μαρία… Εγώ είμαι… ο Πίτερ!

— Πίτερ! Μα… γιατί είσαι στο σπίτι του παππού τέτοια ώρα; Δεν έχεις προπόνηση; Και… γιατί ψιθυρίζεις;

— Θα έρθω από εκεί, του είπε χωρίς δεύτερη σκέψη κι έκανε να κλείσει το τηλέφωνο.

— Όχι! Περίμενε, Μαρία… Μην κλείσεις! την πρόλαβε ο Πίτερ.

— Μα…

— Πρέπει πρώτα να σου πω, Μαρία.

— Να μου πεις; Τι να μου πεις;

— Να σου πω… τα νέα.

— Σε ακούω, Πίτερ. Ποια είναι τα νέα που θες να μου πεις; τον ρώτησε ψύχραιμα, κι ευθύς έδιωξε γενναία τις σοκολατίνες και τα γλυκά του κουταλιού από τη σκέψη της.

— Ο Λεύκιος… ο Λεύκιος επέστρεψε, Μαρία, της αποκρίθηκε μιλώντας αργά, και η λύπη διακρινόταν στη φωνή του.

— Όταν λες πως ο Λεύκιος επέστρεψε, εννοείς… εδώ… στην πόλη μας; ρώτησε τον Πίτερ με δυσκολία.

— Ναι, Μαρία. Βρίσκεται εδώ, στο σπίτι του παππού του.

— Μα… τότε… τα νέα είναι ευχάριστα, Πίτερ! Γιατί όμως ακούγεσαι λες και συνέβη κάποιο δυσάρεστο γεγονός;

— Επειδή… επειδή αυτό συνέβη, Μαρία!

— Δεν… δεν καταλαβαίνω τίποτε.

— Χθες το απόγευμα ήρθαν άρον άρον και πήραν τον γέροντα Λουκιανό στο νοσοκομείο της περιοχής μας, για να είναι κοντά στον Λεύκιο.

— Μήτε να φάω τις δύο σοκολατίνες θέλω, μήτε να φάω δύο γλυκά του κουταλιού θέλω, μα ούτε και να πω δύο τραγούδια! Αυτό που θέλω είναι να μάθω τι συνέβη στον Λεύκιο. Τι συνέβη στον Λεύκιο, Πίτερ; Πες μου τουλάχιστον… αν ζει. Μπορείς, σε παρακαλώ, να μου πεις αν ζει; Θέλω να μάθω αν ζει, άρχισε ξαφνικά να λέει με αγωνία η Μαρία, και μετά ξέσπασε σε κλάματα.

— Μαρία, μην κλαις, σε παρακαλώ... Και σε ποιες σοκολατίνες αναφέρεσαι; Για ποια τραγούδια μιλάς; Και τα γλυκά του κουταλιού τι γυρεύουν μέσα στην κουβέντα μας, μου λες; Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πόπο! Όσο πάει και χειροτερεύει η σημερινή μέρα.

— Πες μου τουλάχιστον αν ζει! επέμεινε εκείνη, και συγχρόνως προσπαθούσε να σταματήσει να κλαίει.

— Ηρέμησε, Μαρία. Ο Λεύκιος ζει. Όμως…

— Όμως… όμως τι; έκανε η Μαρία, και η καρδιά της χτύπησε δυνατά από αγωνία. Πίτερ, μπορείς, σε παρακαλώ, να μου πεις τι ακριβώς συμβαίνει;

— Μην ανησυχείς. Ο Λεύκιος ζει. Όμως, νοσηλευόταν για αρκετές μέρες σ’ ένα μακρινό νοσοκομείο. Χθες τον μετέφεραν στην πόλη μας και σήμερα τον έφεραν εδώ, στο σπίτι του παππού του.

— Τι ακριβώς του συνέβη; τον ξαναρώτησε με πνιγμένη φωνή, καθώς σκούπιζε τα μάτια της με το μανίκι της.

— Δεν γνωρίζω περισσότερα. Όταν σχόλασα το μεσημέρι από το σχολείο, πήγα κατευθείαν στο σπίτι του παππού Λουκιανού, για να μάθω αν χρειάζεται κάποια βοήθεια από μένα, μιας και, όπως γνωρίζεις, τις δύο τελευταίες μέρες αισθανόταν μια αδιαθεσία που του έφερνε ζάλη. Μόλις έμαθα τα νέα λοιπόν, έτρεξα αμέσως στο υπνοδωμάτιο του Λεύκιου. Τον βρήκα να κοιμάται. Ομολογώ πως το θέαμα που αντίκρισα με σόκαρε. Έχει έναν μεγάλο επίδεσμο στο κεφάλι κι έναν ακόμα μεγαλύτερο τυλιγμένο γύρω από το δεξί του χέρι, μέχρι τον ώμο. Έχει γδαρσίματα και μώλωπες σε όλο του το πρόσωπο και στον λαιμό. Για μια στιγμή τα έχασα. Δεν ήξερα πώς ν’ αντιδράσω. Έτρεξα αμέσως έξω από το δωμάτιο, σαν κυνηγημένος. Ρώτησα τον γέροντα Λουκιανό να μου πει τι του συνέβη, μα ξαφνικά με πήρες εσύ τηλέφωνο, Μαρία, και βγήκα έξω, στην αυλή, για ν’ απαντήσω στην κλήση σου.

— Πόπο! Πίτερ… πρέπει… να παραμείνουμε ψύχραιμοι. Ο παππούς είναι καρδιοπαθής, κι εμείς πρέπει να του συμπαρασταθούμε, για να μην τον καταβάλει η στεναχώρια και χειροτερέψει η κατάσταση της υγείας του.

— Συμφωνώ. Πρέπει να βάλουμε και οι δύο τα δυνατά μας για να στηρίξουμε και τον Λεύκιο και τον παππού Λουκιανό. Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται. Σε κλείνω, Μαρία, γιατί ακούω τον παππού να με φωνάζει. Ίσως χρειάζεται κάτι.

— Θα σε δω σε λίγο, Πίτερ. Θα πάρω τον δρόμο που περνάει από την ανατολική πλευρά του πάρκου, για να φτάσω εκεί το συντομότερο.

— Θα σε περιμένω. Και… Μαρία… καταλαβαίνω πως τα νέα σε αναστάτωσαν πολύ. Κι εμένα το ίδιο. Από τη μια, χαιρόμαστε που ο Λεύκιος βρίσκεται ξανά κοντά μας, και από την άλλη λυπόμαστε που είναι σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Όμως, προσπάθησε να μείνεις μακριά από τα μπισκότα. Από όσα είναι μέσα στο ψυγείο, μα και από όσα είναι έξω από αυτό. Σου υπενθυμίζω πως εδώ και λίγες εβδομάδες αποφάσισες ν’ αποφύγεις την πολλή ζάχαρη, για να χάσεις τα επιπλέον κιλά σου και να κάνεις επιτέλους ειρήνη με τη μαμά σου.

— Υπόσχομαι πως δεν θα φάω τα μπισκότα που βρίσκονται μέσα στο ψυγείο, μήτε όσα βρίσκονται έξω από αυτό. Και τώρα θα σε αφήσω, για να ετοιμαστώ και να έρθω εκεί το συντομότερο.

— Δεν μιλήσαμε για σοκολατίνες. Η υπόσχεση που έδωσα στον Πίτερ αφορούσε μόνο τα μπισκότα, μονολόγησε καθώς ετοιμαζόταν να βάλει την πρώτη μπουκιά στο στόμα της.

— Μαρία, εγώ είμαι πάλι, ακούστηκε σχεδόν ψιθυριστή η φωνή του Πίτερ. Να μη φας ούτε μπισκότα, ούτε τρούφες, ούτε άλλο γλυκό. Τις προάλλες, που υποσχέθηκες πως δεν θα φας μπισκότα, πήγες κι έφαγες κάμποσες τρούφες. Καταβρόχθισες μια ολόκληρη συσκευασία των δώδεκα τεμαχίων και ύστερα το μετάνιωσες πικρά. Σε παίρνω λοιπόν ξανά για να σ’ το υπενθυμίσω.

— Θα προσπαθήσω να κρατηθώ μακριά από τα μπισκότα και τα γλυκά. Θα φάω μια μικρή ποσότητα μόνο, μετά το μεσημεριανό φαγητό, του υποσχέθηκε.

— Εμπρός.

— Μαρία… Η Αρσινόη είμαι. Σου τηλεφωνώ για να σου υπενθυμίσω πως, την επόμενη φορά που θα έρθεις στην Παιδική Στέγη, μας είπες πως θα μας φέρεις τον ουρανό με τ’ άστρα, άκουσε το πεντάχρονο κοριτσάκι να της λέει με τη χαριτωμένη φωνούλα του.

— Σου υπόσχομαι πως δεν θα το ξεχάσω, καρδούλα μου, τη διαβεβαίωσε η Μαρία και χαμογέλασε καλοσυνάτα.

— Γιούπι, γιούπι! Ευχαριστούμε, Μαρία. Ο Γιώργος και η Σαπφώ θέλουν να σου κάνουν ορισμένες ερωτήσεις, ξανάπε το παιδί με χαρά.

— Εντάξει, Αρσινόη. Δώσε το κινητό στην κυρία διευθύντρια και ζήτησέ της ευγενικά να σε βοηθήσει να επιλέξεις τη λειτουργία ανοιχτής ακρόασης, έτσι ώστε να μου μιλήσουν και ο Γιώργος και η Σαπφώ.

— Η κυρία διευθύντρια δεν είναι εδώ τώρα. Πήγε στο γραφείο της για να απαντήσει σ’ ένα τηλεφώνημα. Προτού φύγει, μας είπε πως θα επιστρέψει πίσω σύντομα για να συνεχίσουμε το παιχνίδι μας. Να πω στην κυρία Αμαλία να με βοηθήσει με το τηλέφωνο;

— Να πεις στην κυρία Αμαλία τότε.

Γιώργος: Μαρία, στ’ αλήθεια θα μας φέρεις τον ουρανό με τ’ άστρα;

Μαρία: Θα τον φέρω, καρδούλα μου.

Σαπφώ: Μαρία, θα μας φέρεις και τον ήλιο;

Γιώργος: Μα δεν χρειάζεται να φέρει τον ήλιο. Αφού τη νύχτα δεν έχει ήλιο πάνω στον ουρανό.

Σαπφώ: Ααα! Σωστά! Μαρία, δεν χρειάζεται να φέρεις τον ήλιο. Αφού τη νύχτα δεν έχει ήλιο πάνω στον ουρανό.

Γιώργος: Μαρία, πόσες δωδεκάδες άστρα θα φέρεις μαζί σου όταν έρθεις;

Μαρία: Θα φέρω πέντε δωδεκάδες.

Σαπφώ: Ααα! Η Μαρία θα φέρει πέντε δωδεκάδες αστέρια!

Αρσινόη: Πόπο! Ο ουρανός μας θα έχει πέντε δωδεκάδες αστέρια!

Γιώργος: Τι καλά! Ο ουρανός μας θα γεμίσει αστέρια!

Κα Αμαλία: Πόπο! Είστε πολύ φρόνιμα, παιδάκια μου. Μπράβο σας! τους είπε και τους χάιδεψε τα μαλλιά.

Γιώργος: Κυρία Αμαλία, η Μαρία λέει πως θα μας φέρει πέντε δωδεκάδες!

Κα Αμαλία: Μα… από τώρα θα τα φέρεις, κορίτσι μου; Είναι νωρίς. Θα μπαγιατέψουν, αποκρίθηκε παραξενεμένη και, μιας και είχε έγνοια το φαγητό που ψηνόταν στη φωτιά, κίνησε πάλι για την κουζίνα.

Αρσινόη: Μαρία, πόσα αστέρια μάς κάνουν πέντε δωδεκάδες;

Μαρία: Πέντε δωδεκάδες αστέρια μάς κάνουν εξήντα αστέρια.

Αρσινόη: Ααα! Εξήντα αστέρια!

Γιώργος: Πόπο! Είναι πολλά!

Σαπφώ: Γιούπι! Γιούπι!

Γιώργος: Μαρία, μήπως να φέρεις ακόμη τρεις δωδεκάδες, να γίνει λαμπρότερος ο ουρανός;

Αρσινόη: Ναι! Ναι! Να φέρεις, Μαρία, για να γίνει λαμπρότερος ο ουρανός!

Μαρία: Εντάξει, παιδιά. Θα φέρω ακόμη τρεις δωδεκάδες, για να γίνει λαμπρότερος ο ουρανός.

Αρσινόη: Δηλαδή θα έχουμε οκτώ δωδεκάδες αστέρια στον ουρανό μας;

Μαρία: Ακριβώς.

Σαπφώ: Γιούπι! Γιούπι!

Αρσινόη: Μαρία, πόσα αστέρια μάς κάνουν οκτώ δωδεκάδες;

Μαρία: Οκτώ δωδεκάδες αστέρια μάς κάνουν ενενήντα έξι αστέρια.

Αρσινόη: Πόπο! Είναι πολλά!

Σαπφώ: Γιούπι! Γιούπι!

Γιώργος: Τι καλά!

Σαπφώ: Ενενήντα έξι αστέρια!

Γιώργος: Κυρία Αμαλία, τελικά η Μαρία θα φέρει οκτώ δωδεκάδες.

Κα Αμαλία (έκπληκτη): Οκτώ δωδεκάδες! Ω! Τι να τις κάνουμε τόσες; Θα μας περισσέψουν. Πεταμένα χρήματα. Μαρία, πρέπει να σκεφτείς με περισσότερη φρόνηση, παιδί μου.

Σαπφώ: Μα… θα γίνει λαμπρότερος ο ουρανός, κυρία Αμαλία!

Αρσινόη: Ναι, κυρία Αμαλία! Θα γίνει και ομορφότερος.

Γιώργος: Ο ουρανός μας θα είναι ο λαμπρότερος και ο ομορφότερος ουρανός, κυρία Αμαλία.

Σαπφώ: Γιούπι, γιούπι!

Κα Αμαλία (παραξενεμένη): Τι είναι αυτά που μου λέτε, παιδάκια μου; Με οκτώ δωδεκάδες αυγά θα λάμψει και θα ομορφύνει ο ουρανός; Τι είδους αυγά είναι αυτά, και ποια κότα τα γεννάει;

Γιώργος: Μα… κυρία Αμαλία… η Μαρία θα βάλει πάνω στον ουρανό μας οκτώ δωδεκάδες αστέρια, όχι οκτώ δωδεκάδες αυγά.

— Πόπο, παιδάκια μου! Μπερδέψαμε τ’ αυγά με τ’ αστέρια! τους είπε κοιτώντας τα καλοσυνάτα.

— Ακριβώς, ακούστηκε να λέει γελώντας η Μαρία από την άλλη άκρη της γραμμής.

Κα Αμαλία: Πλησιάζει η Λαμπρή, κι εγώ νόμισα πως τόση ώρα μιλούσατε για τ’ αυγά που θα βάψουμε. Μπερδέψαμε τα γεννήματα τ’ ουρανού με τα γεννήματα της κότας, παιδάκια μου, τους είπε στη συνέχεια χαριτολογώντας.

Κα Αμαλία: Πόπο! Ευτυχώς που δεν έγινε καμιά παρεξήγηση μεταξύ μας, κορίτσι μου. Τόσες και τόσες παρεξηγήσεις γίνονται καθημερινά από τη μια ή την άλλη παρερμηνεία.