Η υπόσχεση
— Τι σε προβληματίζει, παιδί μου; ρώτησε ο Χρόνος τη μεγάλη του κόρη.
— Η ειρήνη της Γης βρίσκεται σε κίνδυνο! αποκρίθηκε η ενάρετη Δικαιοσύνη δείχνοντάς του τον πλανήτη από ψηλά.
Έστειλα αμέτρητες φορές το είδωλό μου κοντά της και διείσδυσα στον φυσικό κόσμο και στον τεχνητό πλούτο της. Άλλοτε γίνομαι το λυπημένο βλέμμα του παιδιού, ο πικρός αναστεναγμός της μητέρας, η ανήσυχη όψη του πατέρα, και άλλοτε μεταμορφώνομαι σε μια ευεργετική πεποίθηση, σε μια σοφή ρήση, σ’ έναν ειρηνικό λόγο.
Εισχωρώ στα γράμματα, στις λέξεις και τις προτάσεις, αποκτώ μια θέση στα βιβλία τους, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας τους, για να τους υπενθυμίσω πως πρωταρχική έγνοια τους –κυρίως αυτών που παίρνουν αποφάσεις για τις ζωές άλλων ανθρώπων– πρέπει να είναι η διαφύλαξη των αιώνιων αληθειών και άλλων ακριβών δώρων που τους παρέδωσαν οι δίκαιοι και ειρηνικοί πρόγονοί τους, για να κάνουν ασφαλή προκοπή και να ζούνε την αληθινή ευτυχία.
Κάνοντας μια μεγάλη κυκλική κίνηση με τα χέρια της, η ενάρετη Δικαιοσύνη έστειλε ξανά το είδωλό της στη Γη, δίνοντάς του τη μορφή μιας ισχυρής ουσίας. Αυτή εισχώρησε βαθιά στο χώμα, κινήθηκε με αστραπιαία ταχύτητα κι έφτασε στις ρίζες μιας αιωνόβιας ελιάς. Ευθύς διείσδυσε σε αυτές, τις έθρεψε και τις δυνάμωσε. Οι ρίζες απλώθηκαν γρήγορα προς κάθε κατεύθυνση, πέρασαν κάτω από δάση, χωριά και πόλεις και δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν κοντοζύγωσαν στη θάλασσα.
Η Δικαιοσύνη αναζήτησε τότε τους Μυστικούς Αναγεννητές. Έκανε μια δεύτερη κυκλική κίνηση με τα χέρια της κι έστειλε ξανά το είδωλό της στον πλανήτη, δίνοντάς του αυτή τη φορά τη μορφή μιας ταξιδιώτισσας. Πάλι τους γύρεψε, στις αγορές, στις παραλίες, στις γειτονιές, στα δάση και στα βουνά. Εντόπισε μερικούς, μα η καρδιά της σκίρτησε από λύπη όταν τους είδε.
— Εργάζονται αδιάλειπτα για το καλό. Αξίζουν τη στήριξή μας και θα την έχουν, είπε στον πατέρα της με έγνοια και αποφασιστικότητα.
Στη συνέχεια έστειλε το είδωλό της στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού, δίνοντάς του τη μορφή μιας μυθικής κόρης. Οι φωτεινοί αληγείς άνεμοι που έπνεαν σταθερά γύρω του την άρπαξαν και την ανέβασαν πάνω, στην ανοιχτή πέτρινη παλάμη που δέσποζε στην κορυφή του.
Η Δικαιοσύνη, καθώς κοιτούσε το ασβεστολιθικό πέτρωμα, που είχε το σχήμα μιας τεράστιας ανοιχτής παλάμης, ψιθύρισε ορισμένα εγκάρδια λόγια. Από εκεί ψηλά βούτηξε στα κρυστάλλινα νερά της θάλασσας, διέσχισε τους κοραλλιογενείς υφάλους και, όταν πια αναδύθηκε μέσα από τους αφρούς των κυμάτων, είδε μπροστά της μια καταπράσινη χερσόνησο.
Το βλέμμα της, λαμπερό και διαπεραστικό, απλώθηκε πάνω από την καθάρια φυσική ομορφιά του τοπίου και άντλησε την κρυμμένη γνώση που είχε διαφυλαχτεί μέσα στους αιώνες και είχε μεταδοθεί από γενιά σε γενιά.
Ακολούθως, η ενάρετη Δικαιοσύνη κάλεσε τα είδωλά της να επιστρέψουν κοντά της. Καθώς εξέταζε τις πληροφορίες που της είχαν φέρει, την περικύκλωσε ένα σκοτεινό, μυστηριώδες νέφος σκόνης, που συνοδευόταν από έντονο αποκρουστικό βουητό.
Η σκόνη σχημάτισε ορισμένα γράμματα, που έσμιξαν μεταξύ τους κι έγιναν λέξεις. Η φράση που προέκυψε προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Δικαιοσύνης.
— Όχι! φώναξε δυνατά και με περίσσια αποφασιστικότητα όταν τη διάβασε, μα το σκοτεινό νέφος επέμεινε βουίζοντας πιο έντονα.
— Όχι! ξανάπε δυνατότερα, κι ευθύς το νέφος διαλύθηκε.
Μια γλυκιά μελωδία αντήχησε τότε τριγύρω, κι ένα γαλήνιο αερικό γυρόφερε τη μεγάλη κόρη του Χρόνου. Άφησε ένα μικρό σακίδιο να αιωρείται μπροστά της και μετά εξαφανίστηκε.
Η Δικαιοσύνη το πήρε στα χέρια της, το περιεργάστηκε εξωτερικά και στη συνέχεια έλεγξε το περιεχόμενό του. Όταν το Άστρο της Ειρήνης παρεμβλήθηκε ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη, και ο πλανήτης βυθίστηκε σε βαθύ σκοτάδι, σφάλισε τα μάτια της και άρχισε να μικραίνει, όλο να μικραίνει, μέχρι που έγινε μια τόση δα ύπαρξη. Μπήκε τότε μέσα στο σακίδιο και κατευθύνθηκε ταχύτατα προς τη Γη.
Οι θάλασσες του πλανήτη, που υποψιάστηκαν ότι κάτι σπουδαίο συνέβαινε εκεί ψηλά, άνοιξαν διάπλατα τα υγρά μάτια τους και έμειναν να κοιτούν με αγωνία τον ουρανό. Η γηραιά θάλασσα εντόπισε πρώτη το σακίδιο και σήκωσε ένα θεόρατο κύμα, που όμοιό του δεν είχε ξαναδεί η πλάση.
Όταν πλησίασε το αλμυρό νερό της, το κύμα όρμησε καταπάνω του, το άρπαξε και το έσπρωξε στα μεγαλύτερα βάθη του βυθού!
Από τη βαθιά πνοή του Χρόνου, αντήχησε τότε δυνατά η Νέα Υπόσχεση:
«Ο ήλιος θ’ ανατείλει μέσα στο βλέμμα τους, για να
ελευθερώσει και ν’ αναγεννήσει. Μέχρι τότε, οι
φωτεινότερες υπάρξεις θα τους συντροφεύουν και θα τους
καθοδηγούν».
Η ενάρετη Δικαιοσύνη, το μεγαλύτερο παιδί του Χρόνου και της ενάρετης Γνώσης, έθεσε ξανά σε ισχύ τη Μεγάλη Αποστολή, εφαρμόζοντας ένα σωτήριο σχέδιο. Η είδηση αντήχησε στα πέρατα της οικουμένης και τη συντάραξε!
Ελπιδοφόρο φως, σταλμένο από το Άστρο της Ειρήνης, άστραψε τότε πάνω στον ουρανό της Γης, προμηνύοντας μια πρωτοφανή ανατροπή.